काठमाडौँ । नेकपा (एमाले) को पछिल्लो महाधिवेशनपछि एउटा तथ्य अब बहसको विषय होइन, यथार्थ बनिसकेको छ— एमालेको राजनीतिक कमान्ड स्पष्ट रूपमा केपी शर्मा ओलीकै हातमा छ।

पदाधिकारी चयनको परिणामले पार्टीभित्रको शक्ति सन्तुलन मात्र होइन, आगामी दिनको राजनीतिक दिशा पनि निर्धारण गरिदिएको छ। निर्णय प्रक्रियामा प्रभाव, संगठनमा पकड र कार्यकर्तामाथि विश्वास—यी तीनै तहमा ओली अझ सशक्त रूपमा उभिएका छन्। यो संयोग होइन, लामो राजनीतिक संघर्ष, जोखिम उठाउने साहस र नेतृत्व क्षमताको परिणाम हो।

केपी शर्मा ओली एमालेभित्र केवल अध्यक्ष मात्र होइनन्, उनी राजनीतिक धुरी हुन्।
पार्टी संकटमा पर्दा अगाडि उभिने, दबाबमा नझुक्ने र असहज अवस्थामा पनि निर्णय लिन सक्ने नेता एमालेले पाएको छ भने, त्यो ओली नै हुन्। पदाधिकारी चयनले यही विश्वासलाई औपचारिक रूप दिएको छ।

समर्थकहरू भन्छन्—
“एमालेले बलियो नेतृत्व पायो।”

आलोचकहरू भन्छन्—
“शक्ति केन्द्रीकरण भयो।”

तर राजनीति प्रयोगशाला होइन, जहाँ सबै कुरा सन्तुलनका सूत्रले चल्छ। राजनीति त परिणाम खोज्ने मैदान हो, जहाँ नेतृत्व स्पष्ट नभए पार्टी दिशाहीन हुन्छ। एमालेले यही भ्रमबाट आफूलाई मुक्त गरेको छ।

ओलीको नेतृत्वको सबैभन्दा ठूलो विशेषता के हो भने—
उनी लोकप्रियताको लहरमा मात्र होइन, राजनीतिक जोखिम उठाएर पनि निर्णय गर्छन्। राष्ट्रवाद, विकास, स्थायित्व र पार्टी अनुशासन—यी विषयमा उनी कहिल्यै अलमलिएका देखिँदैनन्। यही स्पष्टताले कार्यकर्तालाई भरोसा दिन्छ र संगठनलाई गति दिन्छ।

आज एमालेभित्र धेरै नेता छन्, क्षमता भएका अनुहारहरू छन्। तर निर्णय गराउने नेतृत्व ओलीकै छ। यही कारण पदाधिकारी चयनमा पनि उनको प्रभाव स्वाभाविक देखियो। यो कुनै षड्यन्त्र वा संयोग होइन, पार्टीभित्रको विश्वासको मत हो।

एमालेको राजनीति अब ओली वरिपरि घुम्दैछ भन्ने भनाइ आलोचना जस्तो सुनिए पनि, वास्तविकता भने यही हो—
जब नेतृत्व बलियो हुन्छ, राजनीति त्यसै वरिपरि घुम्छ।

इतिहासले पनि यही भन्छ।
नेतृत्व कमजोर हुँदा पार्टी फुट्छ, दिशाहीन हुन्छ।
नेतृत्व बलियो हुँदा पार्टी लड्छ, टिक्छ र जित्छ।

केपी शर्मा ओली आज एमालेका लागि त्यही बलियो खम्बा बनेका छन्।
समयले प्रमाणित गर्नेछ—
यो बर्चस्व होइन, राजनीतिक आवश्यकता हो।